BayBaykuş
Kullanıcı
- Katılım
- 24/4/25
- Mesajlar
- 97
- Tepkime Puanı
- 39
- Puan
- 18
Madagaskar aşk kuşları, yani namıdiğer gri başlı cennet papağanları aslında o kadar özel kuşlar ki, onları beslemeye başladığınızda piyasadaki diğer türlerden ne kadar farklı olduklarını hemen anlıyorsunuz. Çoğu kişi bu kuşları klasik şeftali yüzlü ya da maskeli cennet papağanlarıyla karıştırıyor ama karakterleri bambaşka. Ben kendi tecrübelerimden şunu söyleyebilirim: Eğer evde sakinlik arıyorsanız tam size göreler ama ilgi bekledikleri o utangaç tavırlarını çözmek biraz sabır istiyor.
Beslediğim süre boyunca en çok dikkatimi çeken şey, diğer cennet papağanları gibi öyle "cümbür cemaat" gürültücü olmamalarıydı. Daha narin, daha çekingen bir yapıları var. İlk zamanlar kafese yaklaştığımda bile köşeye çekilen o kuşların, zamanla elime gelip güven duymaya başlaması gerçekten çok büyük bir keyif. Özellikle erkeklerin o gri baş rengi oturdukça kuşun asaleti ortaya çıkıyor, dişiler ise tamamen yeşil ama çok daha baskın karakterli olabiliyorlar.
Bakım konusunda ise tecrübe ettiğim en önemli detay, strese karşı çok hassas oldukları. Diğer türler gibi paldır küldür bir ortama alışamıyorlar. Mümkün olduğunca sakin, hava akımı olmayan ama gün ışığını iyi alan bir köşeyi tercih etmek lazım. Beslenmede sadece darıyla yetinmemek gerekiyor; taze meyve ve özellikle yeşillik gördüklerinde dünyaları değişiyor. Eğer bu türden bir çift edinecekseniz, aralarındaki o bitmek bilmeyen sevgi gösterilerini izlemek bence bu işin en huzurlu kısmı. Alışana kadar biraz nazlılar, kabul ediyorum; ama o güven bağını bir kez kurdunuz mu, gerçekten evin en değerli üyesi haline geliyorlar.
Beslediğim süre boyunca en çok dikkatimi çeken şey, diğer cennet papağanları gibi öyle "cümbür cemaat" gürültücü olmamalarıydı. Daha narin, daha çekingen bir yapıları var. İlk zamanlar kafese yaklaştığımda bile köşeye çekilen o kuşların, zamanla elime gelip güven duymaya başlaması gerçekten çok büyük bir keyif. Özellikle erkeklerin o gri baş rengi oturdukça kuşun asaleti ortaya çıkıyor, dişiler ise tamamen yeşil ama çok daha baskın karakterli olabiliyorlar.
Bakım konusunda ise tecrübe ettiğim en önemli detay, strese karşı çok hassas oldukları. Diğer türler gibi paldır küldür bir ortama alışamıyorlar. Mümkün olduğunca sakin, hava akımı olmayan ama gün ışığını iyi alan bir köşeyi tercih etmek lazım. Beslenmede sadece darıyla yetinmemek gerekiyor; taze meyve ve özellikle yeşillik gördüklerinde dünyaları değişiyor. Eğer bu türden bir çift edinecekseniz, aralarındaki o bitmek bilmeyen sevgi gösterilerini izlemek bence bu işin en huzurlu kısmı. Alışana kadar biraz nazlılar, kabul ediyorum; ama o güven bağını bir kez kurdunuz mu, gerçekten evin en değerli üyesi haline geliyorlar.